Een op handen zijnde reünie

The Biltmore Hotel, Los Angeles, California, 3 januari 1925
Aan Victoria Southcliffe
208 Baker Street, Marylebone, Londen, Engeland

Lieve Victoria,

Wat vliegt de tijd toch, nietwaar? Met het aanbreken van alweer een nieuw jaar dringt het tot mij door dat het inmiddels zes jaar geleden is dat ik Engeland achter mij liet en koers zette naar dit wonderlijke, luidruchtige, en bij vlagen volstrekt onbegrijpelijke Amerika — een land dat mij, tegen alle verwachtingen in, buitengewoon dierbaar is geworden.

Zes jaar… en wat heb ik in die tijd niet gezien.

Je herinnert je ongetwijfeld hoe mijn eerste tijd hier zich vooral kenmerkte door een onophoudelijke toewijding aan het vermaak. Ik durf gerust te stellen dat ik meer nachten op gala's en dansfeesten heb doorgebracht dan in mijn eigen bed — en ja, ik bedoel daarmee voornamelijk om te slapen, voordat je conclusies trekt. Maar zelfs de meest sprankelende champagne verliest op den duur zijn bruis, en toen de frivoliteit mij begon te vervelen, volgde de expeditie naar Peru.

Die heeft… alles veranderd.

Ik zal niet beweren dat ik sindsdien een toonbeeld van ingetogenheid ben geworden — dat zou zelfs jij mij niet geloven — maar mijn blik op de wereld is onherroepelijk verschoven. Waar ik voorheen vooral op zoek was naar waar de toekomst zich op dat moment afspeelde, merkte ik dat mijn aandacht zich steeds vaker richtte op het verleden. Op wat verborgen ligt. Op wat liever niet gevonden wordt.

Zoals je weet keerde ik die zomer terug naar de oostkust, aanvankelijk naar Arkham om mij verder te verdiepen in de geschiedenis van mijn amulet. Daar ben ik aanzienlijk langer gebleven dan voorzien. In een opwelling — of wellicht een poging tot volwassenheid — besloot ik eindelijk iets te doen met dat rijbewijs dat ik ooit had aangeschaft en kocht een auto.

Wat volgde was een reeks omzwervingen soms alleen, soms met bekenden, die ik je van harte kan aanbevelen, zij het met enige voorzichtigheid. Van Boston en Salem tot Providence, van Buffalo tot de Niagara-watervallen — en verder door de glooiende schoonheid van Vermont, tot aan het… minder uitnodigende Innsmouth, een plaats die ik je liever niet aanbeveel. Het was een merkwaardige mengeling van het sublieme en het verontrustende — een combinatie die mij, zo vrees ik, inmiddels beter ligt dan goed voor mij is.

Uiteindelijk keerde ik terug naar de westkust, in een reis die ik op mijn gemak heb afgelegd, met tal van tussenstops in steden en natuurparken. Los Angeles en de heuvels van Hollywood hebben mij opnieuw in hun greep gekregen — het klimaat is er te aangenaam en de stad te levendig om haar gemakkelijk te verlaten. Wanneer de verveling dreigt, stap ik in de auto op zoek naar nieuwe plekken, of — om mijzelf te vermaken — neem ik een kleine rol aan als figurante in een filmproductie.

Dat brengt mij op iets wat je mij nog niet hebt bevestigd: heb je 'The Thief of Bagdad' inmiddels gezien? Ik meen dat de film ook in Engeland is uitgebracht afgelopen najaar. Zoals ik je vertelde, had ik een bescheiden rol als slavin van de prinses — een positie die, hoewel niet bijzonder verheffend, mij wel de gelegenheid bood kennis te maken met niemand minder dan Douglas Fairbanks.

Ik zal je de details besparen — althans, voor het papier — maar laat ik volstaan met te zeggen dat het een onderhoudende kennismaking was, en dat wij er gezamenlijk in zijn geslaagd de nieuwsgierigheid van zowel zijn vrouw Mary Pickford als de altijd hongerige pers buiten de deur te houden. Een kleine triomf, zo je wilt.

Maar goed — het heden roept.

Twee dagen geleden, op nieuwjaarsdag nota bene, ontving ik een bericht van niemand minder dan Jackson Elias. Je herinnert je hem vast: de schrijver, de onderzoeker van het occulte, en de man die mij destijds in Peru eerst als hysterisch bestempelde, om vervolgens met prijzenswaardige nederigheid zijn ongelijk toe te geven. Hij bleek uiteindelijk een man van aanzienlijk betere kwaliteit dan zijn eerste indruk deed vermoeden.

Ik heb hem nadien nog enkele malen ontmoet, voor het laatst rond de publicatie van zijn boek 'The Hungry Dead' — een werk waarvan ik, zoals je je kunt voorstellen, een iets… diepgaander begrip heb dan de gemiddelde lezer.

Zijn bericht kwam geheel onverwacht. Slechts een kort telegram, waarin hij melding maakte van een mij onbekende expeditie, maar waarvan hij vermoedde dat deze een zekere gelijkenis vertoonde met onze ervaringen in Peru. Dat alleen al was voldoende om mijn aandacht te trekken. Hij sprak bovendien over de noodzaak van een "betrouwbaar onderzoeksteam" — een formulering die mij zowel vleide als verontrustte.

Het telegram eindigde met een verzoek om hem over veertien dagen te ontmoeten in het kantoor van zijn uitgever in New York.

Je zult niet verbaasd zijn te horen dat ik onmiddellijk contact heb gezocht met Arkham, en het bleek dat ik niet de enige was die dit bericht had ontvangen. Ons oude gezelschap wordt opnieuw bijeen geroepen.

Ik heb zo het vermoeden, mijn lieve Victoria, dat dit nieuwe jaar nog wel eens bijzonder interessant kan beginnen.

Ik houd je vanzelfsprekend op de hoogte.

Een voorspoedig 1925 gewenst,

Met alle genegenheid,